içimdekiler

Yine düştü yalnızlık gök yüzünden düşe düşe ayağımın dibine. Kamaşan gözlerim güzelliğinden değil sızan gözyaşlarımın etkisindenmiş. Derinden bir yerlerden bir çığlık gibi sesiz sedasızdı hayatımdaki her şeyin anlamsızlaşması. İçimi bile uzun zaman sonra döküyorum. bir kaç denemede elde edemediğim rahatlamayı uzun zaman sonra yaşamanın getirdiği rahatlıkla ve içimden geldiği gibi yazıyorum. Her zaman yaptığım gibi. Öyle ya hep içimden geldiği gibi yaptım kimi zaman içimden gelmeden yaptıklarımın oluşturduğu samimiyetsizlik sonrası bir alışkanlık haline geldi bu. Mutlu olmak için kimseyi üzmedim ve üzüldüğümde başkalarının da üzülmesini beklemedim. Sadece anlaşılmaktı istediğim.
Aşkın binlerce tanımı vardır ve ben bunu milyonlarca kez söyleyebilirim. Her dönemde farklılaşan fikirlerim gözlerimdeki menzil değişimi ve tanıdığım yeni insanlar. aklımdan o kadar çok şey geçiyor ki hiç birini bir ipliğe dizip sergileyemiyorum. Bir ipliğe dizildiğinde ortaya çıkan şeyin beklediğim kadar güzel olmayacağını hissettiğim için mi yoksa bunun için gücümün kalmamasından mı bilinmez daha az sevmeye başladım insanları.
Hayatı farklı gözlerle görmeye başladım. İnsanların iki yüzlü bencil olmaları sevmeye olan ilgimi sevilmeye doğru itmeye başladı. Çünkü ben herkesi seviyordum ama beni seven az kişi vardı ki bunda benimde oldukça payım vardı. Yazdıklarımı okudukça vazgeçiyorum yazmaktan ve vazgeçtikçe hayatın daha bir çekilmez olduğunu kendimle olan ilişkimin daha bir bozulduğunu düşünmeye başlıyorum.
beğenilme kaygılarımı bir kenara atıp kelime yanlışlarını düzeltmeden yayınlıyorum zira buraya zaten bir tek ben giriyorum.