Anlayış, geldiysen haberim olsun

Günler zordu ve anlayış terk etmişti bedenimizi...
Yorgunluk bir karabasan gibi üstümüze çökmüş, izin vermiyordu bir şeyler yapmamıza...
Dedim yaa terk etti bizi bilmiyorum nerede anlayış...
Oysa ne kadar da çok ihtiyacımız vardı...
Onunda bir sevgilisi var mıydı acaba ilgilenmesi gereken?
Bu yüzden mi terk etmişti...
Oda sürekli olanlara anlam veremiyor olabilir miydi?
Sürprizler yapıyomuydu mesela en beklenmedik anlarda?
Ya da vazgeçiyo muydu kendi olan bir çok şeyden?
Oda her şeye rağmen mutsuz muydu acaba, her gün her dakika olmadık sorunlardan dolayı...
Yazık...
Bak acıdım şimdi anlayışa...
Oysa içi ne kadar da güzel...
Yetmiyor demek ki iyi olmaları bazıları için...
Yetinmek bilmiyor belki şımartılmaya alıştırıldıkları için...
Boşver be anlayış...
Koy bir kadehte kendine...

Kimse var mı?

Durup düşünmek gerek bazen yaptıklarının farkına varabilmek için, insanın kendini sevmesi lazım ilk başta. Kendini olduğu gibi kabullenmek, sevmek lazım...
Aşık olmak ne kadar kolay değil mi öyle bi anda, karşına çıkan ilk kişiye...
Beraber olmak her an, yürümek, tozmak, konuşmak, gülmek, yemek, içmek, sevmek...
Bir birini öylece kabul etmek...
Çok zor olmasa gerek bir insanın elinden tutma cesaretini gösterebilmek...
Ama en zoru sanırım ön yargılarını kırabilmektir insanların...
Bir insanı tanımanın neresi kötü olabilir ki?

Dönüşü zor olan bir yola gitmediğin sürece elini taşın altına atmayacaksan, ne bok yemeye çıkıyorsun bu yola demezler mi insana?
Hep bir duvarın arkasında korunaklı bir yerde, öylece pusmuş bekleyebilir mi insan?
Durma artık yeter artık düşündüğün, kalk ayağa ve bir karar ver,
Garantici olma, mümkün olan işleri herkes yapar,
Yapacaksan bir iş,
Adam gibi yap...
Elin üzerinde kalmasın öyle, yarım yamalak olmasın,
Sövdürme kendine...
Bunu yapamayacaksan arkadaş,
Nah aha şurada kapı...
Kapıyı da çekmeyi unutma...