Ne yetebiliyorum nede yetişebiliyorum kaçmakta olan trenlere. Sensiz olamam dedim her an her gün her dakika. Olamam biliyorum. Olmamda. Onuda biliyorum sorma nereden biliyorsun diye, çünkü anlatamıyorum sana. Anlatamıyorum dilim peltek olduğundan mı yoksa her şeyi içinde yaşayan bana çok geldiğinden mi bilinmez. Gözlerimi kapatıp uyuduğum zamanlarda gördüğüm kabuslar hatırıma geliyo böyle sinir bozucu zamanlarda. Ve hak veriyorum, hak vermediğim zamanların anısına.
Görmemek dokunamamak çok koysa da bana. Elimden bir şey gelmiyo. Elimden bu kadarı geliyo ne yapayım. Bazen kabullenmek lazım, en azından bazen..
En kötüsü ne biliyo musun. Anlaşılamamak. Evet doğrusu bu , anlamak, anlaşılamamak ya da her ikisi de.
Karanlıktan bir çığlık koptu,
Ne kadar aydınlığa baksam da,
Bir tarafım karanlık,
Haliyle bir korku sardı her yanımı,
Gözlerini getirmeye çalıştım hayalime,
Ama nafile,
Nafile günler yaşıyorum bu aralar,
Ellerim ceplerimde,
Dünya bile nafile...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder